این رسم الخط فارسی نیست

نقطه. بی نقطه این سطر مضطرب است که چرا تمام نمی شود؟ رُزا جمالیبا دلشوره از چفت شدن بندهای این سطر ناتمام دلتنگمچطور بیاویزم به حروف آخرش؟ مجموعه ای از تناسبات گوشم، ادات ناآشنای این کلمات، بر موربی از خواهشی، کلید کرده ام، سفت؛لنگ می زند بی علامتی در آخر؛ از دلشوره ی چفت شدن؛دلشوره ی چفت شدن؛ دلشوره؛ به دلنگرانی مریضم قسم بخور، من مادر کلماتم را از دست داده ام و شعری یتیمم! بی نقطه به دلسوزی تو احتیاج دارمبا نقطه تمام می شوم                          و دلم می گیرد از تمام شدنم!#رزا_جمالی#جریان_شعری_دهه_هفتاد#شعر_پیشرو_دهه_هفتاد#گوهر_اعلای_ادبیاتآرش عندليب:رزا جمالی    صدای رسای شعر دهه ی هفتادشعری که خواندید از مجموعه ی " دهن کجی به تو " انتخاب شده است که چاپ اول آن را انتشارات نقش هنر در زمستان 1377 راهی بازار کرده بود. همین جا توجه شما را به تکنیک منحصر به فرد و اجرای درخشان آفریننده ی اثر فرا می خوانم که یکی شدن _یا یکی بودن_  راوی اثر و  خود همین شعری که دارد نوشته می شود است. وقتی نگران است که نکند اجزا، سطرها و بندهایش خوب چفت نشوند. یعنی هم اجرا و ایده ی تولید در کنار ترکیباتی که ساخته می شود پست مدرنیستی است و هم به لحاظ دغدغه های انسانی راوی و نوع نگاه که منحصر به جهان متن است با اثری پست مدرن رو به رو هستیم. آن روزها شهریار مندنی پور در معرفی این کتاب _ عصر پنجشنبه، شماره 9 و 10، فروردین و اردیبهشت 78_نوشت: " جمالی به نسل شاعران تازه ایران تعلق دارد. به ظاهر، او نیز در جریانی قرار می گیرد که نخستین مشخصه اش تلاش برای ساخت شکنی یا به دیگر گمان، نحو شکنی این رسم الخط فارسی نیست...

                                                                      منحنی خواب  (منتشر شده در شمارهی چهارم صدای لیراو)بازخوانی شعر: «شطرنجی یک شهر» از مجموعه شعر: «این ساعت شنی که به خواب رفته است» سرودهی رزا جمالی، 1390. این شهر رگهای من استکه به خواب رفته است یا شبکهی گنگی از آن بر مغزم لانه کرده است یا بخشی از حافظهام را بر باد داده است: امروز صبح همه چیز بیسابقه بود سگی که از حاشیه میترسیدروی پلکها رخنه کرده بودامروز صبح همه چیز بیسابقه بود.تازه تصویر گنگی از ماهواره رسیده است! سفید، شهریست که بر طناب رخت مانده است:همه چیز مناسب بود امواج را به خود کشیده بودمگرما کلافهام کرده بود.تنها من در بزرگراه پیچیدهامباقی همه ریل استتا چشم کار میکند.... این پیچ تند ابدی بود؟این فلز همیشه نایاب بوده استو جیوه سایه انداخته است بر چهارگوشهی میز؛ یک درجه گرمتر از دیروز شده است! رگهای من است این شهر که به خواب رفته است ریلها به موازات خواباندشهر بر چهار گوشی آوار شده است. به همسرم گفتم: «صبحانهات را خوردهای ؟»میشد از سمت راست خارج شد... منشورها در باد میپیچند و این لباس کهنه بر باد رفته است.  بر دستی که خواب رفته است شطرنجی یک خط شکسته نیستم و جسم کوچکم که بر آب میرفت.& این رسم الخط فارسی نیست...

  عصیانِ ریشهدارگلاله هنری   عنوانِ اولین شعر نخستین مجموعهی شعر جمالی "زنی که ورد میخواند روز نیاید" است. انگار این نامگذاری نوعی براهتِ استهلال باشد چرا که با نظر به شعرِ او درمییابیم با شاعری روبرو هستیم که کلامش میانِ سطحی از اورادگونگی تا شطح در نوسان ات. سبکِ شعری جمالی سبکی پیچیده و مبهم است. از همان شعر نخست مشخص میشود جمالی نحو عادی و به بیانی دیگر نظم نمادین را یکسره پس میزند. شعرِ او شعری عجیب است با تکرارها و بدونِ موسیقیِ کلام معمول و ربطی به گفتارِ روزمره ندارد. شعر جمالی با تلفیقی از لکنت، تکرارو تاکید فضای عجیبی ایجاد میکند. ساختارِ شعر او منحصر به فرد است و تقریبا میانِ زنان بیمانند.در میانِ شاعرانِ زن بیشترین استفاده از تاکید را در شعرش داشته است. استفاده از عناصر تاکیدیِ بسیار گاه شعر او را گنگ میکند. همچنین فراوانی این عنصر شتاب و خشونتی به شعرش میدهد که تازگی دارد. در شعرِ زیر جمالی مجموعهای از تکرار، تاکید فراوان، امر، شرِط، شک و ابهام و پرسش را به کار برده است. عناصر القاء کنندهی تاکید برای نشاندادن فراوانی و پراکندگی مشخص شدهاند:اگر میشد شمارهی خدا را بگیرم و از تو نپرسمهشت مویِ مرده از من، زندهتر میماندخواهش کنیم یایواشتر از، سبکتر از، این اتفاقِ تند به صورتم اتفاقی نیست انگشتهای تند...گاهی خواباست و نمیپرسد از کدام یک سوال کردهاست خواب نیستمسلما خدا حی و حاضر استاین را نمیداند حتما،«دست به عقربهها بگیرمو عینکم به عقب بیفتد... من از شمارهی دومِ تو که اشغال نیست هیچوقت فهمیدمگوش نخواباندی به چسبندگیامو من مدام اشغالمعقربههای خدا همین را جار میزند، همیشهپرههای گوشم تصدیق میکند ساعتِ خد این رسم الخط فارسی نیست...